Bywa, że za chmurą oceanu

Znikną przyjaciele. Tak się często dzieje,

Ale jeśli żyją w Twej pamięci -

Nie potrzeba więcej, bo tam żyje serce.

Właśnie tam, niedaleko,

Biały świt nas obudzi.

Do tych tras, do tych ludzi

Z dawnych lat powracamy.



Wszystkim, którzy o nas pamiętali

Posyłamy kwiaty z naszych drzew.

Niech się płomień naszych kwiatów zawsze pali,

Jak się pali ten serdeczny śpiew.

Wszystkim, którzy o nas pamiętali,

Dziękujemy z głębi naszych dusz.

Hej, wędrowcze! Ty nas wołaj z ciemnej dali

I z muzyczki naszej sobie wróż.



Każdy miewa przerwy w życiorysie,

Znika jak zaklęty, bierze złe zakręty ...

Ale nawet jeśli długo milczy,

To godziny liczy: marzec, grudzień, styczeń ...

Właśnie tam, niedaleko,

Nowy świt nas obudzi.

Do tych tras, do tych ludzi

Z dawnych lat powracamy.



Wszystkim, którzy o nas pamiętali

Posyłamy kwiaty z naszych drzew.

Niech się płomień naszych kwiatów zawsze pali,

Jak się pali ten serdeczny śpiew.

Wszystkim, którzy o nas pamiętali,

Dziękujemy z głębi naszych dusz.

Hej, wędrowcze! Ty nas wołaj z ciemnej dali

I z muzyczki naszej sobie wróż.



Hej, wędrowcze! Ty nas wołaj z ciemnej dali

I z muzyczki naszej sobie wróż.



Kiedy księżyc zaczyna

Podniebną wędrówkę,

Wszystkie gwiazdy się budzą,

Gdy nadchodzi ciemna noc.



Mocarz-wiatr ukołysał

Podniebne królestwo,

Tylko tarcza księżyca

Lśni w lazurze nieba wciąż.



Na niebie Wielki Wóz

Czeka na zaprzęg swój,

By ruszyć w nocną dla,

W tajemniczy świat.



Mleczną Drogą, przez pola

I łąki gwieździste

Idzie Księżyc a za nim

Idą najpiękniejsze z gwiazd.



Na niebie Wielki Wóz 

Czeka na zaprzęg swój,

By ruszyć w nocną dal,

W tajemniczy świat.



Mleczną Drogą, przez pola

I łąki gwieździste

Idzie Księżyc a za nim

Idą najpiękniejsze z gwiazd.