Gdzie, gdzie pozostał ten czas,

Gdy szkoła łączyła nas?

Czy teraz któryś z was

Przyjaciół takich ma

Jak my, jak my za tamtych lat?



Gdzie, gdzie pozostał ten czas?

Gdzie, gdzie wakacje i las?

Wspomnienia z sobą weź - 

I dobre, i te złe - 

Bo już, bo na życie już czas.



Gdzie, gdzie pozostał ten czas?

Czy życie rozdzieli nas?

Od teraz każdy z nas

Już własne drogi ma,

Bo już mamy dwadzieścia lat.

Bo już mamy dwadzieścia lat.

Mamy dwadzieścia lat



Bywa, że za chmurą oceanu

Znikną przyjaciele. Tak się często dzieje,

Ale jeśli żyją w Twej pamięci -

Nie potrzeba więcej, bo tam żyje serce.

Właśnie tam, niedaleko,

Biały świt nas obudzi.

Do tych tras, do tych ludzi

Z dawnych lat powracamy.



Wszystkim, którzy o nas pamiętali

Posyłamy kwiaty z naszych drzew.

Niech się płomień naszych kwiatów zawsze pali,

Jak się pali ten serdeczny śpiew.

Wszystkim, którzy o nas pamiętali,

Dziękujemy z głębi naszych dusz.

Hej, wędrowcze! Ty nas wołaj z ciemnej dali

I z muzyczki naszej sobie wróż.



Każdy miewa przerwy w życiorysie,

Znika jak zaklęty, bierze złe zakręty ...

Ale nawet jeśli długo milczy,

To godziny liczy: marzec, grudzień, styczeń ...

Właśnie tam, niedaleko,

Nowy świt nas obudzi.

Do tych tras, do tych ludzi

Z dawnych lat powracamy.



Wszystkim, którzy o nas pamiętali

Posyłamy kwiaty z naszych drzew.

Niech się płomień naszych kwiatów zawsze pali,

Jak się pali ten serdeczny śpiew.

Wszystkim, którzy o nas pamiętali,

Dziękujemy z głębi naszych dusz.

Hej, wędrowcze! Ty nas wołaj z ciemnej dali

I z muzyczki naszej sobie wróż.



Hej, wędrowcze! Ty nas wołaj z ciemnej dali

I z muzyczki naszej sobie wróż.